de kater voorbij

Een beetje laat, maar toch nog even onze reisblog afronden.

We zijn al weer bijna 2 weken thuis in ons stulpje in Utrecht. De eerste dagen hadden we het daar wat moeilijk mee: einde reis, einde zon, einde relaxte en onbezorgde leventje, einde andere cultuur en bijzondere ontmoetingen, einde lekkere eten, einde...... Maar nu we ons oude vertrouwde leventje weer hebben opgepakt, is die kater ook wel weer voorbij, hoewel we natuurlijk graag terug zouden willen. We kijken terug op een geweldige reis met geweldige ervaringen en een heerlijk onbezorgde tijd. Maar het is ook goed om weer dingen te gaan doen en te genieten van ons leven hier in Nederland. En wie weet komt er nog eens een mogelijkheid om iets dergelijks weer te kunnen doen....

voordat we thuiskomen.....

We hebben een paar dagen in Kuala Lumpur rondgelopen en genoten van het feit dat het zo anders is dan wat we tot nog toe in Azie hadden gezien: Een grote ontwikkelde stad met veel hoogbouw, architectonische hoogstandjes en dure winkels. Ook maakten we kennis met de Maleisische keuken, die naar ons idee nogal een mengelmoes is van indonesisch, aziatisch en indisch. Lekkerder dan de vietnamese keuken.

Na Kuala Lumpur vertrokken we naar het oudste regenwoud: Taman Negara. De reis er naartoe was ook totaal anders dan we gewend waren: het ging allemaal heel soepel en de bus had zeer luxueuse stoelen. Het laatste stuk gingen we met de boot, wat een erg mooie tocht door de jungle was. De dagen daarna hebben we gewandeld in het regenwoud. Het was erg bijzonder om te horen welke geluiden er allemaal gemaakt worden. Helaas hoorden we geen apen ofzo, maar het geluid dat de krekels en andere krekelachtigen maakten was enorm, een echt concert. Soms was het geluid zo hard en schel dat het naar ons idee gewoon een cirkelzaag was. Ook waren we onder de indruk van de enorm grote en hoge bomen. Het was erg warm met een hoge luchtvochtigheidsgraad, waardoor we na een aantal dagen verlangden naar koeler weer. Dat konden we in de Cameron Highlands verwachten, dus dat was onze volgende bestemming. Het was er inderdaad een stuk aangenamer, hoewel het daar toch een stuk warmer was dan normaal (normaal=20-25 graden). In de Cameron Highlands is het weer zo anders dan in de rest van Maleisie, dat er hele andere planten groeien, en er kan ook veel verbouwd worden. Hier vind je dan ook veel, heel veel theeplantages en aardbeien. De theeplantages maken dat alle bergen er uit zien alsof ze bekleed zijn met groen tapijt, echt prachtig. We hebben met een brommer de omgeving kunnen verkennen en kunnen genieten van het rijden door de theeplantages. En natuurlijk de thee zelf uitproberen. Ja, we hebben daar regelmatig thee met taart genuttigd....

We waren van plan naar een eilandje te gaan in het noordwesten van Maleisie, maar omdat we hele goede verhalen hoorden over de Perhentian Islands, besloten we daar naartoe te gaan. Het ligt in het noordoosten. Onderweg naar de plaats vanwaar de boot zou vertrekken, sloeg het weer om. Er kwam af en toe regen en het waaide erg hard. Eenmaal op de boot op open zee merkten we dat het wel heel slecht weer was: de golfen waren hartstikke hoog en we maakten enorme klappen op het water, alsof de boot doormidden zou breken. Binnen enkele seconden waren we door en door nat. Het was geen leuk tochtje, maar achteraf kunnen we er wel weer om lachen, maar natuurlijk alleen maar omdat we veilig aangekomen waren. Na een paar dagen knapte het weer op en konden we genieten van het prachtige eilandje. Je kan er niets doen, alleen maar relaxen, beetje snorkelen en zwemmen. Nu konden we ook pas zien hoe blauw de zee hier is! In de namiddag zagen we de vissers hun vangst komen afleveren bij de restaurantjes, zodat we 's avonds een heerlijke vis-BBQ konden hebben op het strand, etend met onze voetjes in het zand. Heerlijk! We vonden het een erg fijn eiland met een leuke sfeer. Maar na een paar dagen gingen we weer verder, terug naar Thailand. Daar zouden we nog van onze laatste 1 ½ week genieten op een aantal eilandjes. Na 2 dagen kwamen we aan op Ko Lanta, met een mooi groot strand. Het eiland hebben we nog verkend met een brommer, zoals voor ons nu gebruikelijk is geworden. Dat hebben we ook op Ko Pha Ngan gedaan, wat onze volgende bestemming was. Nu zijn we op Ko Tao, een duikerseiland. We hebben hier niet gedoken, maar wel gesnorkeld. En dan over een paar dagen weer terug naar Nederland, en hebben we een fantastische reis achter de rug! Maar ook wel weer heerlijk om terug te gaan.

Vietnam van zuid naar noord

Vanuit Saigon (of Ho Chi Minh City) zijn we steeds verder naar het noorden gereisd en nu hebben we Vietnam afgesloten in de hoofdstad, Hanoi. De eerste stop was Nha Trang, waar we even hebben uitgerust op het strand. Vanuit Saigon is dat 10 uur met de bus, maar we hebben heerlijk geslapen. Vervolgens gingen we met de nachttrein (ook heerlijk geslapen, dankzij de slaaptabletjes) verder naar Hoi An, een klein oud stadje met veel gele huizen. De bouwstijl van de huizen is een mengeling van Chinees, Japans, Vietnamees en Europees. Erg knus en gezellig. Op de markt hebben we heerlijk kunnen genieten van de typische Hoi An gerechten. Dit was eigenlijk de eerste stad in Vietnam waar we het eten echt lekker vonden. Hoewel veel mensen de vietnamese keuken erg kunnen waarderen, was het ons tot dan toe wat tegen gevallen. Na een aantal dagen in Hoi An gingen we per bus naar Hue, de oude hoofdstad. We hebben ons erg verbaasd over het tempo van de bus, die reed zo'n 30-50 km per uur en daarom hebben we over die ruim 100 km wel 3 ½ uur gedaan! In Hue heb je een hele mooie oude citadel met koninklijke tempels en paleizen. Verder hebben we nog een boottrip gemaakt waarbij we langs tempels gingen en een aantal mausolea van de vroegere koningen. Die waren erg indrukwekkend! Groots, en een mooie groene omgeving op de heuvels. Een van de koningen vond zijn toekomstige rustplaats nogal belangrijk en maakte het hele interieur inclusief altaar en muren van stukjes porselein. Erg mooi.

Vervolgens vlogen we naar de hoofdstand Hanoi, van waaruit we naar 2 andere prachtige plekken gingen. Eerst Ha Long Bay, waar we 2 dagen op een boot konden genieten van de prachtige rotsen die als honderden eilandjes uit het water steken. Prachtig, Ina bleef foto's schieten. Gelukkig hadden we een klein groepje mensen aan boord, en hadden we het gezellig met een duits en een deens stel. Nadat we terugkwamen in Hanoi, pakten we meteen de nachttrein naar Sa Pa, een dorpje in de bergen vlakbij de Chineese grens. Daar hebben we heerlijk gewandeld en van de prachtige bergen genoten. De plaatselijke bevolking bestaat vooral uit Black H'mong, en zij lopen allemaal nog in hun traditionele kleding. Een groep vrouwen begeleide ons bij onze wandeling. Een jonge meid had zich over Ina ontfermd, en zij sprak nog wat engels, waardoor je redelijk kon communiceren met haar. Uiteindelijk moesten we aan het eind van onze wandeling natuurlijk wel iets kopen van onze ‘chaperonnes'. Ook de markt ‘s avonds in het dorp was leuk om de mensen van daar wat te observeren (en fotograferen). Maar dat was nog niets bij de markt in Bac Ha, de volgende dag. Daar komen mensen vanuit de hele omgeving naartoe om eten/dieren in te slaan, ook in hun traditionele kleding, die veel kleurrijker is dan die van de Black H'mong. Bovendien verkochten ze ook al die kleurrijke stoffen, zodat de markt een bonte boel was. Erg leuk! Mensen lopen daar met hun nieuw aangekochte kip onder de arm, of brommeren naar huis met een aantal biggetjes ochterop de bagagedrager. Aan het eind van de dag weer met de nachttrein terug naar Hanoi, waar we om 4:30 al aankwamen. Bij het meertje in de stad konden we zo de stad zien ontwaken. De localen gingen masaal ochtendgymnastieken aan de rand van het meer. De rest van de dag nog wat door Hanoi gestruind, waarbij we nogal gek werden van alle brommers. Echt niet normaal! En dan ook nog continue toeteren! We hoorden dat zo'n 3 jaar geleden er nog nauwelijks auto's in de stad waren, en dat zo'n 6 jaar geleden er geen brommer was, alleen maar fietsen. Wat moet dat heerlijk zijn geweest! Wel bijzonder dat een stad in zo'n korte tijd zo kan veranderen. Ook was er nog niet zo lang geleden een avondklok voor de vietnamezen, 23:00, er waren dan een paar barretjes open voor de toeristen.

De volgende dag vlogen we naar Kuala Lumpur, en wat een verandering is dat! Geen druk verkeer waar nauwelijks door te komen is, geen getoeter om onze kop, en wel veel , heel veel, heel hoge gebouwen. Erg leuk om nu even in zo'n andere omgeving te zijn!

Het land van de lach

Na Noord Thailand zijn we weer richting Bangkok gegaan, om van daaruit de grens over te gaan naar Cambodja. We hebben helaas niet genoeg tijd om cambodja heel uitgebreid te doen, dus we doen alleen de toeristische gebieden, te beginnen bij Angkor Wat. Dit is een heel groot gebied met allerlei oude tempels, wat heel erg mooi en groots was. Het is het grootste religieuse complex ter wereld, en vroeger een erg machtig imperium. Hier hebben we een paar dagen ons in een andere tijd gewaand, daarna gingen we verder naar de hoofdstad,Phnom Penh. Deze stad is vooral een stad van de geschiedenis. We hebben hier meer gehoord en gezien over de geschiedenis van Cambodja, die erg indrukwekkend is. Vooral de begin jaren '70, de tijd van de Rode Khmer, heeft hierdiepe sporen achter gelaten. 1/4 van de bevolking is toen uitgeroeid. We zijn bij een gevangenis van de Rode Khmer geweest, waar ze veel konden laten zien van de vreselijke dingen die toen gebeurd zijn. Ook zijn we bij de bekende Killing Fields geweest, waar veel massagraven zijn. Het is zo bijzonder om in Cambodja rond te lopen en vooral jonge mensen te zien, en bij de ouderen die je ziet, vraag je je steeds af: ' wat heb jij allemaal meegemaakt?' En toch is Cambdoja het land van de lach! (Behalve bij de grensovergang met Thailand, waar ze ronduit vreselijk zijn en proberen je een poot uit te draaien).

Via de prachtige Mekong Delta gingen we per boot Vietnam in, waar we nu in Saigon aangekomen zijn. We hebben een paar dagen op en rond de Mekong geleefd, wat heel erg mooi was. Zo grappig om te zien dat de mensen hier ook echt op en aan het water leven. We hebben drijvende huizen gezien, drijvende markten, kinderen die poepen in de Mekong, het water wordt tegelijk gebruikt om je in te wassen of het eten in te wassen. Hier kan het allemaal. Gelukkig hadden wij een gewone douche, maar we weten niet hoe ons eten klaargemaakt is......

Hier in Saigon hebben we ons wat meer verdiept in de Vietnam oorlog. Er is een heel indrukwekkend museum over die oorlog. Wij zijn misschien naief, maar we hebben ons nooit beseft hoe gruwelijk de Amerikanen zich toen gedragen hebben! En ja, we zien het nu van een kant, maar toch. Wat een martelingen, en de chemische troep die ze over het land uitsproeiden! Ze gebruikten vooral Agent Orange, waarvan dioxine het belangrijkste bestandsdeel is. Een eetlepel is genoeg om een stad met 8 miljoen inwoners te verwoesten. Hierdoor zijn natuurlijk heel veel mensen overleden en ziek geworden. Maar het is zelfs zo dat dit gif tot 3 generaties nawerkt. Er worden nog steeds veel kinderen geboren met grote afwijkingen. Ja, ook Vietnam kent een indrukwekkende geschiedenis, want de oorlog met de amerikanen was het laatste, maar niet het eerste. Ook hier is de bevolking heel jong, hoewel in Cambodja nog jonger.

Dan nog even wat luchtigers:

Het verkeer is hier een bezienswaardigheid op zich! De hoeveelheid scooters die je hier ziet! Tussen alle scooters door moet je proberen over te steken, want verkeersregels kennen ze hier niet. Tot nu toe gaat het allemaal nog goed. Maar het schijnt nog erger te kunnen: Nu is het TET, vietnamees nieuwjaar, waarbij iedereen de stad uit gaat, naar z'n familie. Dus hoe het hier over 1 week eruit ziet? Weten niet of we dan uberhaupt nog kunnen oversteken....

Vanwege TET zijn alle bussen en treinen volgeboekt, dus we zitten hier iets langer dan we gehoopt hadden, hoewel het ook wel leuk is om hier TET mee te maken. We verwachten dat vanavond het echte feestgedruis gaat beginnen, maar weten eigenlijk niet of het heel erg op straat gevierd wordt, of vooral bij de mensen thuis. We gaan het meemaken.....

Like a monkey

Allereerst sorry voor het feit dat jullie allen steeds een mailtje kregen als wij aan het rommelen waren met onze foto's. Dat hadden we jullie willen besparen...

In Chiang Mai kan je veel activiteiten doen, zoals trekkings, raften, olifanten berijden enzovoorts. Wij besloten dit niet hier te doen, maar op een minder toeristische plek dieper de bergen in. Wij gingen wel mee met de 'flight of the gibbon', waarbij we een dagje aap konden zijn. We gingen net als apen van de ene boomtop naar de ander. Dit ging gelukkig wel safe, namelijk door te abseilen. Zo gingen we een hele route door de jungle, waarbij we soms wel 45 m naar beneden gingen. Het is een heerlijk gevoel, aap zijn....

De volgende dag gingen we een thaise kookles nemen, op het land buiten de stad. Daar hebben ze een kookschool waarbij ze op het land hun eigen groenten en kruiden verbouwen. Na uitleg over al die kruiden en vruchten die ze hier gebruiken, mochten we zelf aan de slag, te beginnen met de basis, namelijk een currypasta. We hebben veel geleerd en heerlijk gekookt, al zeggen we het zelf. Onze 5 gangen menu was wel wat teveel voor onze magen. Straks in Nederland gaan we een poging wagen het heerlijke eten van hier voort te kunnen zetten.

Verder hebben we in Chiang Mai een brommertje (125cc)gehuurd waarmee we de omgeving konden verkennen. Het is zo makkelijk hier in Thailand om je op die manier te kunnen verplaatsen, dat we het al vaker gedaan hebben. Zo zie je meer van de omgeving, die hier in Noord-Thailand heel mooi is. Bovendien vindt Jeroen het zeker niet erg om zo de haarspeldbochten te kunnen nemen.

Na Chiang Mai vlogen we naar Mae Hong Son, een kleine plaats vlakbij Birma. We vlogen met ongeveer 14 man met een klein propellorvliegtuigje. In Mae Hong Son zijn veel minder toeristen en de natuur is erg mooi, het is er erg relaxt.

We gingen vanuit hier een 2 daagse trekking doen, echt de jungle in. De eerste dag liepen we door het regenwoud naar een klein bergdorp, waar de mensen op zichzelf en elkaar zijn aangewezen. Ze verbouwen alles zelf en ruilen spullen met elkaar en met mensen van een naburig dorp. Zo hebben ze hun eigen economie. We bleven overnachten in het dorp, bij de mensen thuis. Het huis is van bamboe gemaakt, en staat op houten palen, verder zijn er geen andere materialen gebruikt. In het dorpje loopt alles door elkaar heen, langs de huisjes: honden, katten, varkens, kippen, buffels, puppies, biggetjes. 's avondsaten we met de hele familie op de grond, en daarna werd op de zelfde plek onze slaapplek klaar gemaakt. Gelukkig aten we redelijk goed, en het viel nog mee dat we geen aap of rat aten, want dat doen ze daar ook. We waren er zelf getuige van dat ze een dode rat op een stokje spietsten en boven het vuur hielden. Trots lieten ze nog een apenkop zien, die ze onlangs hadden gevangen en buit hadden gemaakt. Alles was erg primitief, wel bijzonder om mee te maken.

De eerste dag vonden we al zwaar, maar de tweede was echt het toppunt. Wij zijn misschien niet de meest ervaren wandelaars, maar op zich hebben we de incatrail in Peru zonder problemen gelopen. Maar dit was pas echt zwaar. Onze gids, Mr Dam, liep erg snel en verwachtte dat van ons ook. Het was allemaal supersteil en totaal begroeid. Het pad was nauwelijks zichtbaar. Zo gleden we over zand en losse bladeren naar beneden, liepen over bamboebruggetjes en klauterden over stenen. Uiteindelijk kwamen we bij een rivier waar we steeds doorheen moesten waden, tot onze middel in het water. We kwamen onderweg nog bij een prachtige waterval. Het was voor ons een hele prestatie dat we aan het eind van de dag bij het eindpunt kwamen (het moest ook wel, want wat wil je anders in de jungle, waar we echt niemand anders tegen zijn gekomen). We zijn nog nooit zo vies en gesloopt geweest!

Vanuit Mae Hong Son hebben we ook de omgeving nog verkend. We kwamen bij een dorp waar long-necks wonen; vrouwen rekken hun nek op met ringen. Het is voelt wel een beetje raar om daar zo rond te kijken, alsof je aapjes aan het kijken bent. Later hebben we de omgeving nog van iets grotere hoogtemogen bekijken: vanaf de rug van een olifant. Leuk, maar na een half uurtje ook wel gewoon saai.

Na Mae Hong Son kwamen we in Pai, wat niet echt onze plek was. We zijn de volgende dag meteen weer weg gegaan, terug naar Chiang Mai, waar we het zo naar onze zin hadden. Van hieruit zullen we morgen terugvliegen naar Bangkok, om dan naar Cambodja te kunnen gaan. Benieuwd hoe dat zal gaan!

Chillen en avontuur in Chiang Mai

Hallo allemaal!

Eindelijk een up-date van onze reis!

Vanuit een relaxed guesthouse in Chiang Mai, in het noorden van Thailand, schrijven we onze eerste ervaringen. Met onze nieuwe laptop(je). Omdat je zo toch alles makkelijker kunt regelen/boeken en in veel guesthouses heb je gratis wifi. Zo ook hier.

We zijn 1 1/2 week geleden in Bangkok begonnen. Daar hebben we het een beetje rustig aan gedaan, even wat geacclimatiseerd. Dat ging toch snel, ondanks vertrek vanuit een wit en koud Nederland, komend in een warm Bangkok. Hier hebben we de eerste tempels (wat) bekeken, waarvan er nog vele zullen volgen. Overal goud, gekleurd porselein en boeddha's. Ook zijn we begonnen met de ontdekking van de thiase keuken, en die is zeker niet verkeerd! Vooral het eten aan de straat is lekker, goedkoop en anders dan we gewend zijn. Af en toe een beetje CO2, geproduceerd door taxi's en tuk-tuks, happen. Ook hebben we Bangkok per fiets verkend, we blijven per slot van rekening toch echte nederlanders. Erg leuk om zo op hele andere plekken van Bangkok te komen, vooral ook het groene gedeelte buiten Bangkok. De fietspaden zijn hier 1 m breed en verhoogd, met naast je het water of dieper gelegen jungle. De bochten zijn 90 graden! Maar dit hebben we overleefd. Het laatste deel was weer in Bangkok zelf, midden in de spits, tussenalle vrachtwagens, bussen, taxi's, scooters en natuurlijk tuk-tuks. Ook dat ging zonder problemen, hoewel je je dat nauwelijks kan voorstellen als je het verkeer hier ziet. Alles gaat hier rakelings langs elkaar heen, van de ene kant van de weg naar de andere kant, en bovendien moet je hier links rijden.

Een paar dagen later vetrokken we naar Kanchanaburi, waar de bridge over the river kwai is. Erg indrukwekkend als je meer leest over de geschiedenis hiervan. Bij de bouw van de spoorlijn zijn 100.000 mensen omgekomen, waarvan bijna 3000 nederlanders. De stad verder is niet echt interessant. Wel zijn we nog naar een bekend nationaal park geweest, waar we de 'seven-steps-waterfall' hebben bekeken. Erg mooi en natuurlijk heerlijk verfrissend. Een soort subtropisch zwembad. Hier zwemmen veel vissen die meteen aan je komen knagen. Niet echt iets voor Ina, hoewel je in de stad bij een spa een behandeling kunt krijgen met die vissen, maar dan natuurlijk tegen betaling. Toch sloeg Ina deze gratis behandeling af.

Vervolgens reisden we naar Ayuthaya, het oudste koninkrijk van Thailand, waar veel oude tempels zijn. Deze zijn later door de Birmesen verwoest, waardoor er nu alleen nog ruines zijn. Honderden boeddha beelden, maar allen zonder hoofd. Ook hier hebben we de stad per fiets verkend. Blijft toch altijd een relaxte manier van jezelf verplaatsen....'s avonds kwamen we bekenden uit Utrecht tegen! Hoe klein is de wereld toch weer....

We ontmoeten tijdens het reizen natuurlijk veel meer backpackers. Nu ontdekken we dat het helemaal niet bijzonder is om zomaar een aantal maanden te gaan reizen. Mensen die hier slechts een paar weken op vakantie zijn ontmoeten we nauwelijks. Wel mensen die al vanalles gedaan hebben en niet weten wanneer ze weer teruggaan. Of die een half jaar gaan.... Nee, lang zijn wij niet weg

Nu zijn we sinds een paar dagen in Chiang Mai, waar we na een 11 uur durende treinrit aankwamen. We zaten in een hotel, maar zijn vandaag toch lekker weer naar een guesthouse verkast. Daar is het toch veel knusser, relaxter en gezelliger.

Gisteren ook opnieuw wat 'ge-wat'. We kwamen bij een grote tempel waar het druk en levendig was. Ook stond er een groot gekleurd figuur, een soot combi van een vogel en een olifant. Er stond een gouden kist in. We hadden een vermoeden dat er een monnik overleden was ofzo. Later bleek dat de belangrijkste monnik van Thailand inderdaad was overleden, maar dan 2 jaar geleden! Hij wordt over 2 dagen gecremeerd. Deze ceremonie is zo belangrijk, dat er nu al monniken vanuit heel Thailand hier in Chiang Mai zijn. Ook zal de dochter van de koning erbij aanwezig zijn. Wie weet maken wij er ook nog wat van mee, want het is een soort feest. Er is al dagen gratis eten en drinken bij de tempel.

Vandaag nog even chillen, dingen boeken, rondkijken in Chiang Mai, en daarna gaan we actief worden. Daar zullen we jullie de volgende keer van op de hoogte houden.